Author: phmindia_jsa

ಕರ್ನಾಟಕದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ನಗರವಾದ, ಗೋಲ್ ಗುಂಬಜ್‌ನ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪದ ವಿಸ್ಮಯಕ್ಕೆ ಹೆಸರಾದ ವಿಜಯಪುರದಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ರೀತಿಯ ಅದ್ಭುತ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿತು—ಅದು ಜನರ ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನ ಶಕ್ತಿಯ ಸಂಕೇತ. ಬಾಗಲಕೋಟೆ ಬೇರ್ಪಡುವ ಮುನ್ನ ಮೂಲ ಜಿಲ್ಲೆಯಾಗಿದ್ದ ವಿಜಯಪುರ ನಗರದ ಬಿ.ಆರ್. ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ವೃತ್ತವು 115 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಬೃಹತ್ ಹೋರಾಟದ ಕೇಂದ್ರವಾಯಿತು. ಈ ಹೋರಾಟವು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಆರೋಗ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಖಾಸಗೀಕರಣಗೊಳಿಸುವ ತನ್ನ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. ನಗರವಾಸಿಗಳು, ಮಹಿಳೆಯರು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ರೈತರು, ವೈದ್ಯಕೀಯ ವೃತ್ತಿಪರರು ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಸೇರಿದಂತೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಒಕ್ಕೂಟವು ಪಿಪಿಪಿ (PPP) ಮಾದರಿಯನ್ನು ಸೋಲಿಸಿ, ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುನಿರ್ಮಿಸಲು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಿತು ಎಂಬುದರ ಕಥೆ ಇಲ್ಲಿದೆ.  ಹೋರಾಟದ ಆರಂಭ: ಸಚಿವರ ವಿವಾದಾತ್ಮಕ ಹೇಳಿಕೆ ಜುಲೈ 2025ರ ಕರ್ನಾಟಕ ಶಾಸನಸಭೆಯ ಅಧಿವೇಶನದಲ್ಲಿ ಈ ಹೋರಾಟದ ಬೀಜ ಬಿತ್ತನೆಯಾಯಿತು. ವಿಜಯಪುರ ಶಾಸಕಿ ವಸುಂಧರಾ ಪಾಟೀಲ್ ಅವರು, ಜಿಲ್ಲೆಗೆ ಸರ್ಕಾರಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜು ನೀಡುವ ಬಹುದಿನಗಳ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಸರ್ಕಾರ ಯಾವಾಗ ಈಡೇರಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಸೂಕ್ತ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದರು. ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಚಿವ ಶರಣಪ್ರಕಾಶ್ ಪಾಟೀಲ್ ಅವರ ಉತ್ತರವು ಇಡೀ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಆಘಾತ ತಂದಿತು. ವಿಜಯಪುರವು “ಸರ್ಕಾರಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜು ಕೋಟಾ” ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ “ಪಿಪಿಪಿ ಕೋಟಾ” ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರು ಘೋಷಿಸಿದರು. ಪಿಪಿಪಿ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿದರೆ ₹500 ಕೋಟಿ ಹೂಡಿಕೆ ಮಾಡುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದರು.   ವಿಜಯಪುರದ ಜನರಿಂದ ತಕ್ಷಣದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ವ್ಯಕ್ತವಾಯಿತು. “ತಕ್ಷಣವೇ ವಿವಿಧ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಸುಮಾರು 25 ರಿಂದ 30 ಜನರು ಸಭೆ ಸೇರಿ, ಪಿಪಿಪಿ ಮಾದರಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಲು ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಮಿತಿಯನ್ನು ರಚಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆವು” ಎಂದು ಹೋರಾಟಗಾರರು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಈ ಸಮಿತಿಗೆ “ಸರ್ಕಾರಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜು ಸ್ಥಾಪನಾ ಹೋರಾಟ ಸಮಿತಿ” ಎಂದು ಹೆಸರಿಡಲಾಯಿತು. ವಿಜಯಪುರದ ಜನರಿಗೆ ಈ ಪ್ರಸ್ತಾಪವು ನಂಬಿಕೆದ್ರೋಹದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವಿಜಯಪುರದ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದ ನೆರೆಯ ಬಾಗಲಕೋಟೆಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ಸರ್ಕಾರಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ₹500 ಕೋಟಿ ಮಂಜೂರಾಗಿದ್ದಾಗ ಇದು ತೀವ್ರ ಅಸಮಾಧಾನ ತಂದಿತು.    ತಳಮಟ್ಟದಿಂದ ಬೆಳೆದ ಹೋರಾಟ: 153 ಎಕರೆ ಜಾಗದ ಸಾಕ್ಷಿ ವಿಜಯಪುರ ಜಿಲ್ಲಾ ಉಸ್ತುವಾರಿ ಸಚಿವ ಎಂ.ಬಿ. ಪಾಟೀಲ್ ಮತ್ತು ಕೃಷಿ ಮಾರಾಟ ಸಚಿವ ಶಿವಾನಂದ ಪಾಟೀಲ್ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದ ನಿಯೋಗವು ವಿಜಯಪುರದಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಮನವಿ ಮಾಡುವುದರೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಟ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಚಿವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಕಲ್ಬುರ್ಗಿಗೆ (ಗುಲ್ಬರ್ಗ) ತೆರಳಿದರು. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಮತ್ತು ಉಪಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಆಲಮಟ್ಟಿ ಅಣೆಕಟ್ಟಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದಾಗ, ವಿಜಯಪುರದ ಜನರ ಸಮಿತಿಯು ಮನವಿ ಪತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ತೆರಳಿತು. ಸಚಿವರಿಂದ ಬಂದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಕೇವಲ “ನೋಡೋಣ” ಎಂಬ ಸರ್ಕಾರಿ ಉತ್ತರವಾಗಿತ್ತು. ಪಿಪಿಪಿ ಟೆಂಡರ್ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಲು ಸರ್ಕಾರ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬರನ್ನು ನೇಮಿಸುವ ಮೂಲಕ ಮುಂದುವರಿದಾಗ, ಮನವಿ ಪತ್ರಗಳು ಸಾಲುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೋರಾಟ ಸಮಿತಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 18, 2025 ರಂದು, ಬಾರೀ ಮಳೆಯ ನಡುವೆಯೂ ಬಿ.ಆರ್. ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ವೃತ್ತದಲ್ಲಿ ಅನಿರ್ದಿಷ್ಟಾವಧಿ ಧರಣಿ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಸಮಿತಿಯ ತಂತ್ರವು ನಿಖರ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ದೇಣಿಗೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ 50,000 ಕರಪತ್ರಗಳನ್ನು ಮುದ್ರಿಸಿ ವಿತರಿಸಿದರು. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಕೊರತೆಯಿದೆ ಎಂಬ ಸರ್ಕಾರದ ವಾದವನ್ನು ಸುಳ್ಳಾಗಿಸಿದರು. “ಈಗಾಗಲೇ 153 ಎಕರೆ ಸರ್ಕಾರಿ ಜಾಗ ಲಭ್ಯವಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಿದೆವು. ಸರ್ಕಾರ ಒಂದು ಇಂಚು ಜಾಗವನ್ನೂ ಖರೀದಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಹೇಳಿದರು. ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ ಈಗಾಗಲೇ ಇತ್ತು: 700 ಹಾಸಿಗೆಗಳ ಆಸ್ಪತ್ರೆ, ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಮಗು ಆಸ್ಪತ್ರೆ (MCH) ಮತ್ತು ಟ್ರಾಮಾ ಸೆಂಟರ್ ಲಭ್ಯವಿತ್ತು. ವಿಸ್ತರಣೆಗೆ 131 ಎಕರೆ ಖಾಲಿ ಜಾಗ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದಾಗ, “ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳ ಕೊರತೆ” ಎಂಬ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಖಾಸಗೀಕರಣ ಮಾಡಲು ಹೊರಟ ಸರ್ಕಾರದ ವಾದ ಬಯಲಾಯಿತು.  ಪಕ್ಷಾತೀತ, ಧರ್ಮಾತೀತ, ಜಾತ್ಯಾತೀತ: ಎಲ್ಲ ಗಡಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿದಜನರ ಐಕ್ಯತೆ ವಿಜಯಪುರ ಹೋರಾಟದ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವೆಂದರೆ ಅದರ ವ್ಯಾಪಕ ಒಗ್ಗೂಡುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಒಳಗೊಳ್ಳುವಿಕೆ. ಈ ಚಳವಳಿಯು “ಪಕ್ಷಾತೀತ, ಧರ್ಮಾತೀತ, ಜಾತ್ಯಾತೀತ” ಎಂಬ ತತ್ವವನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿತು. “ಸರ್ಕಾರಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವ ಯಾರಾದರೂ ಭಾಗವಹಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಪಕ್ಷದ ಅಥವಾ ಸಂಘಟನೆಯ ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಎತ್ತಬಾರದು” ಎಂಬುದು ಕನಿಷ್ಠ ಸಾಮಾನ್ಯ ಒಪ್ಪಂದವಾಗಿತ್ತು. ಇದು ಆಧುನಿಕ ಭಾರತೀಯ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪದ ದೃಶ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು: ಕಾಂಗ್ರೆಸ್, ಜೆಡಿಎಸ್, ಆಪ್, ಸಿಪಿಐ, ಸಿಪಿಎಂ, ಎಸ್‌ಯುಸಿಐ, ಮಹಿಳಾ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಹಿಂದುತ್ವ ಸಂಘಟನೆಗಳ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಸಹ ದಲಿತ, ಮುಸ್ಲಿಂ, ಸಿಖ್ ಮತ್ತು ಬಂಜಾರ ಸಂಘಟನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೆಗಲಿಗೆ ಹೆಗಲು ಕೊಟ್ಟು ನಿಂತರು. ಸಾರ್ವಜನಿಕರಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಅರಿವಿನ ಕೊರತೆಯನ್ನು ಈ ಚಳವಳಿ ನೀಗಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಗ್ರಾಮೀಣ ತಾಲ್ಲೂಕುಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕರಿಗೆ ‘PPP’ ಎಂದರೆ ಏನೆಂದು ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಮಿತಿಯು ಅದನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿಸರಳೀಕರಿಸಿತು: “ಪಿಪಿಪಿ ಎಂದರೆ ಖಾಸಗೀಕರಣ. ನಮ್ಮ 153 ಎಕರೆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜು ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಜಿಲ್ಲಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಖಾಸಗಿಯವರ ಪಾಲಾಗುತ್ತದೆ”. ₹500 ಕೋಟಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಮೌಲ್ಯದ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಖಾಸಗಿಯವರಿಗೆ ವಹಿಸಿಕೊಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅವರು ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗೆ ಎಚ್ಚರಿಸಿದರು.  ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ರೊಚ್ಚಿಗೆದ್ದ ಶಕ್ತಿ: ತರಗತಿಗಳಿಂದ ರಸ್ತೆಯವರೆಗೆ 3 ತಿಂಗಳ ಸುದೀರ್ಘ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಹಂತವೆಂದರೆ ಡಿಸೆಂಬರ್ 1, 2025 ರಂದು ನಡೆದ ಬೃಹತ್ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ರ್‍ಯಾಲಿ. ಪಿಯುಸಿ (PUC) ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಕೈಗೆಟುಕುವ ದರದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸೀಟುಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ತೀವ್ರವಾಗಿ ತೊಂದರೆಗೊಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತು, ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಕಾಲೇಜು ಪ್ರಚಾರ ಸಮಿತಿಯನ್ನು ರಚಿಸಲಾಯಿತು. “ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾ ಅಥವಾ ಪ್ರಚಾರದ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಶೇ 99 ರಷ್ಟು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಸಂಘಟಕರು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಿದರು. ಅವರು 35 ಕಾಲೇಜುಗಳನ್ನು ತಲುಪಿ, ಖಾಸಗೀಕರಣದಿಂದ ಬಡ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದವರಿಗೆ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣದ ಬಾಗಿಲು ಹೇಗೆ ಮುಚ್ಚುತ್ತದೆ ಎಂದು ವಿವರಿಸಿದರು. ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ಅವರ ನೆನಪನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, “ನಾವು ಅವರಂತೆ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಲು ಕೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ; ರ್‍ಯಾಲಿಯಲ್ಲಿ 2 ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಭಾಗವಹಿಸಲು ಮಾತ್ರ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ” ಎಂದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದರು. ಇದರ ಫಲಿತಾಂಶ ಬೃಹತ್ ಅಲೆಯಂತಾಗಿತ್ತು. ನರ್ಸಿಂಗ್, ಪ್ಯಾರಾಮೆಡಿಕಲ್ ಮತ್ತು ಬಿಎಎಂಎಸ್ (BAMS) ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ 4,500 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಚಳವಳಿಯನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿ ರಸ್ತೆಗಿಳಿದರು. ಈ ಯುವಜನರ ದಂಗೆ ಮಾಧ್ಯಮ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತ ಎರಡನ್ನೂ ಅಚ್ಚರಿಗೊಳಿಸಿತು. ಪ್ರತಿಭಟನೆಯು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ರೂಪವನ್ನೂ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತು: ಮಹಿಳೆಯರು 30 ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ರಂಗೋಲಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಿದರು, ಕಲಾವಿದರು ಸಂಗೀತ ರಾತ್ರಿಗಳು, ಕವನ ವಾಚನ ಮತ್ತು ಪಂಜಿನ (ದೀವಟಿಗೆ) ಮೆರವಣಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡರು. ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಘ (IMA) ಕೂಡ ₹25,000 ದೇಣಿಗೆ ನೀಡುವ ಮೂಲಕ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿತು. ಇಡೀ ಚಳವಳಿಗೆ ಇಂತಹ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ದೇಣಿಗೆಗಳಿಂದಲೇಹಣಕಾಸು ಒದಗಿಸಲಾಗಿತ್ತು.  ತೀವ್ರಗೊಂಡ ನಿಗ್ರಹ ಮತ್ತು “ದರ್ಗಾಜೈಲಿನಲ್ಲಿ” ಹದಿನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳು ಚಳವಳಿ ಕಾವು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರದ ನಡವಳಿಕೆ ಕಠಿಣವಾಯಿತು. ಜನವರಿ 1, 2026 ರಂದು, ಪ್ರತಿಭಟನಾಕಾರರು ಸ್ಥಳೀಯ ಸಚಿವರ ಮನೆಯ ಹೊರಗೆ ಶಾಂತಿಯುತವಾಗಿ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಪೊಲೀಸರು ಅನುಮತಿ ನಿರಾಕರಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಉಂಟಾದ ಉದ್ವಿಗ್ನತೆಯಲ್ಲಿ ತೂರಾಟಗಳು ನಡೆದವು. ಸ್ಥಳೀಯ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯೊಬ್ಬರ ಫೋನ್ ಕಸಿಯಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ತಳ್ಳಾಡಲಾಯಿತು. 27 ಪ್ರತಿಭಟನಾಕಾರರನ್ನು ಬಂಧಿಸಲಾಯಿತು. ವಿಜಯಪುರದ ದರ್ಗಾ ಜೈಲಿಗೆ ಕಳುಹಿಸುವ ಮುನ್ನ ಅವರನ್ನು ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಪೊಲೀಸ್ ವ್ಯಾನ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಇರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಹೊಸ ವರ್ಷದ ದಿನದಂದು ಜೈಲು ಸೇರಿದ ಅವರು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಮಕರ ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯಂದು ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ 14 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಕಂಬಿ ಎಣಿಸಿದರು. “ಕೊಲೆ ಯತ್ನ” ಎಂಬ ಸುಳ್ಳು ಆರೋಪವೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಎಂಟು ವಿಭಿನ್ನ ಸೆಕ್ಷನ್‌ಗಳ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಎಫ್‌ಐಆರ್ ದಾಖಲಿಸುವ ಮೂಲಕ ಚಳವಳಿಯನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಲು ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರ ಯತ್ನಿಸಿತು. ಬಂಧನಗಳು ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರೇರಿತವಾಗಿದ್ದು, ಜನಸಂದಣಿಯ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ಸಚಿವರಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿ “ಯಾರನ್ನು ಜೈಲಿಗೆ ಹಾಕಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ” ಎಂದು ಪ್ರತಿಭಟನಾಕಾರರು ಆರೋಪಿಸಿದರು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಜೈಲುವಾಸವು ಚಳವಳಿಯ ಉತ್ಸಾಹವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಮಾತ್ರ ನೆರವಾಯಿತು. “ಜೈಲು ಕೈದಿಗಳು ಮತ್ತು ಪೊಲೀಸ್ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸಿದರು” ಎಂದು ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರು. ಪ್ರಮುಖ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಜೈಲಿನ ಗ್ರಂಥಾಲಯದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮೊದಲ ಜಯದ ಸುದ್ದಿ ಸಿಕ್ಕಿತು.  ವಿಜಯ ಮತ್ತು ಮುನ್ನಡೆಯಬೇಕಾದ ಹಾದಿ ಪ್ರತಿಭಟನಾಕಾರರು ಜೈಲಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ರಾಜಕೀಯ ಚಿತ್ರಣ ಬದಲಾಯಿತು. ವಿಧಾನಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಆಡಳಿತ ಮತ್ತು ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳ ಶಾಸಕರು ಸರ್ಕಾರದ ಖಾಸಗೀಕರಣದ ನಿಲುವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಜನವರಿ 6, 2026 ರಂದು ಹಾವೇರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಸದರು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ 100 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ನಡೆದ ವಿಜಯಪುರ ಧರಣಿಯ ಪತ್ರಿಕಾವರದಿಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿದರು. ಒತ್ತಡ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಜನವರಿ 9 ರಂದು ವಿಜಯಪುರದ ದರ್ಬಾರ್ ಮೈದಾನಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಕರ್ನಾಟಕದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ವಿಜಯಪುರದ ಜನತೆ 115 ದಿನಗಳಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಘೋಷಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದರು: ವಿಜಯಪುರದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸರ್ಕಾರಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜು ಸ್ಥಾಪನೆಯಾಗಲಿದೆ ಎಂದು. ವಿಜಯಪುರ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಮಿತಿಯು ಈ ವಿಜಯವನ್ನು ಆಚರಿಸಿತಾದರೂ ಜಾಗರೂಕವಾಗಿದೆ. ಮೌಖಿಕ ಆಶ್ವಾಸನೆಯ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, ಅವರು ಇದನ್ನು “50 ಪ್ರತಿಶತ ವಿಜಯ” ಎಂದು ಕರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಬೇಡಿಕೆಗಳು ಈಗ ತಾಂತ್ರಿಕ ಮತ್ತು ಹಣಕಾಸಿನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿವೆ: ಪಿಪಿಪಿ ಕಂಪನಿಯನ್ನು ಹಿಂಪಡೆಯುವ ಬಗ್ಗೆ ಲಿಖಿತ ಅಧಿಕೃತ ಆದೇಶ, ರಾಜ್ಯ ಬಜೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರಿ ವೈದ್ಯಕೀಯಕಾಲೇಜಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಅನುದಾನ ಮತ್ತು ನಿರ್ಮಾಣವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಲು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಗಡುವನ್ನು ಅವರು ಕೋರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. “ನಮಗೆ ಮೌಖಿಕ ಆಶ್ವಾಸನೆಗಳು ಬೇಡವಾಗಿತ್ತು…ನಮಗೆ ಅದು ಲಿಖಿತ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬೇಕು” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ವಿಜಯಪುರದ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಗಮನಿಸಿದಂತೆ, “ಆರೋಗ್ಯ ಬಜೆಟ್ ಕಡಿಮೆ ಇರುವವರೆಗೆ, ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಗಳ ಖಾಸಗೀಕರಣ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ”. ವಿಜಯಪುರ ಹೋರಾಟದಿಂದ ಕಲಿಯಬೇಕಾದ ಪಾಠಗಳು ಕರ್ನಾಟಕ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಆಂದೋಲನ (SAA-K) ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ಬೆಂಬಲಿಸಿದ ವಿಜಯಪುರದ ಪಿಪಿಪಿ ವಿರೋಧಿ ಚಳವಳಿಯು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಆರೋಗ್ಯ ಹಕ್ಕು ಚಳವಳಿಗೆ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಪಾಠಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಈ ಗಮನಾರ್ಹ ಹೋರಾಟವು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯ ಮೇಲಷ್ಟೇ ಗಮನ ಹರಿಸಿದಾಗ, ಅದು ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಮರೆತು ಐಕ್ಯತೆಯನ್ನುನಿರ್ಮಿಸಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿತು. ರಾಷ್ಟ್ರ ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರಗಳು ನೀತಿ ಆಯೋಗ ಬೆಂಬಲಿತ ಪಿಪಿಪಿ ಮಾದರಿಗೆ ತೀವ್ರ ಒತ್ತು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಸ್ಥಳೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಜನರು ಒಂದಾದರೆ ಖಾಸಗೀಕರಣದ ಓಟವನ್ನು ತಡೆಯಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಹೋರಾಟ ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಿದೆ. ವಿಜಯಪುರದ ಜನರ ವಿಜಯವು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಭರವಸೆಯ ಕಿರಣವಾಗಿದೆ. ಖಾಸಗೀಕರಣವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಡೆಯಲು, ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಬಜೆಟ್ ಅನ್ನು ಕನಿಷ್ಠ ದುಪ್ಪಟ್ಟು ಮಾಡಬೇಕು ಮತ್ತು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜುಗಳು ಹಾಗೂ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ಸಮುದಾಯದ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲೇ ಇರಬೇಕು. ತಮ್ಮ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಸರ್ಕಾರಿ ಕಾಲೇಜಿನ ಮೊದಲ ಇಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಇಡುವವರೆಗೆ, ವಿಜಯಪುರದ ಜನತೆ ಜಾಗರೂಕರಾಗಿರಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದಾರೆ.  (ಈ ಲೇಖನವು ಅಭಯ್ ಶುಕ್ಲಾ ಅವರೊಂದಿಗಿನ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ ಬಿ. ಭಗವಾನ್ ರೆಡ್ಡಿ, ಭೋಗೇಶ್ ಸೋಲಾಪುರ, ಸುರೇಶ್ ಬಿಜಾಪುರ, ಅಕ್ರಮ್ ಮಶಾಲ್ಕರ್, ಸುರೇಖಾ ರಜಪೂತ್, ಗೀತಾ ಹೆಚ್.ಟಿ., ಲಲಿತಾ ಬಿಜ್ಜರಗಿ, ನೀಲಾಂಬಿಕಾ ಬಿರಾದಾರ್, ಲಕ್ಷ್ಮಣ್ ಕಂಬಗಿ, ಗಿರೀಶ್ ಕಳಗಟಗಿ, ಸುಶೀಲಾ ಮಿಣಜಗಿ, ಜ್ಯೋತಿ ಮಿಣಜಗಿ, ಸಾಹೇಬ್ಬಿ

How Vijayapura’s people defended their medical college In the historic city of Vijayapura in Karnataka, home to the architectural marvel of the Gol Gumbaz, a different kind of marvel recently emerged—a monument to collective resilience. For 115 days, the B.R. Ambedkar Circle in Vijayapura city, the headquarters of the eponymous district (formerly known as Bijapur) became the beating heart of a movement that would eventually compel a powerful state government to retreat from its plans to privatize healthcare. This is the story of how a diverse coalition of ordinary people including urban communities, women, students, farmers, medical professionals and diverse activists defeated the Public-Private Partnership (PPP) model and forced the State government to commit to building a public medical college in their district. The initiating spark: A Minister’s controversial announcement The seeds of the struggle were sown in July 2025 during a session of the Karnataka Legislative Assembly. Vijayapura MLA Basanagouda Patil Yatnal raised a pertinent question: when would the state government fulfill its long-standing promise of a government medical college for the district? The response from Medical Education Minister Saran Prakash Patil sent shockwaves through the region. He declared that Vijayapura was not under the “government medical college quota” but was instead slated for the “PPP quota.” He offered a ‘carrot’ of ₹500 crores in investment, provided the institution was developed based on the PPP model. The response from people in Vijayapura on the ground was instantaneous. “Immediately, around 25 to 30 people from different organizations met and decided to form a committee to fight against the PPP model, to ensure a government medical college,” participants recalled. This committee was named the Sarkara Medical College Sthapana Horata Samiti (Government Medical College Establishment Action Committee). For the people of Vijayapura, the proposal felt like a betrayal, especially when neighbouring Bagalkote, which was once part of Vijayapura, had already been sanctioned ₹500 crores for a government medical college. Building a struggle from the grassroots: 153 acres of evidence The struggle began with activist delegations meeting the Vijayapura District In-charge Minister M.B. Patil and Agricultural Marketing Minister Sivananda Patil (also from Vijayapura district) and appealing for a government medical college in Vijayapura. The activists also travelled to Kalburgi (formerly Gulbarga) to petition the Medical Education Minister at his residence. When the Chief Minister and Deputy Chief Minister visited the Almatti Dam for an event, the Vijayapura people’s committee was there, memorandum in hand. The response from Ministers was just a bureaucratic “We will see.” As the government moved ahead by appointing an officer to initiate the PPP tendering process, the people’s committee realized that memorandums were not enough. On September 18, 2025, amidst heavy monsoon rains in Vijayapura, an indefinite Dharna began at B.R. Ambedkar Circle. The committee’s strategy was rooted in hard data. They sought contributions and printed 50,000 leaflets, – distributing these to debunk the government’s claim that there was a lack of public resources. “We highlighted that 153 acres of government land are already available. The government need not purchase even a single inch,” the activists noted. The infrastructure was already there: a 700-bed hospital, a Mother and Child Hospital (MCH), and a trauma centre. With 131 acres of vacant land ready for expansion, the argument for privatization on the grounds of “lack of infrastructure” was exposed as a hollow excuse. Paksha Teeta, Dharma Teeta, Jati Teeta: People’s solidarity cutting across boundaries What makes the Vijayapura struggle unique was its broad based inclusivity. The movement adopted the motto Paksha Teeta, Dharma Teeta, Jati Teeta—meaning beyond party, beyond religion, and beyond caste. “Anyone who supports a government medical college can participate. But they should not raise their sectoral demands there,” was the minimum common agreement. This allowed a rare sight in modern Indian politics: the INC, JDS, AAP, CPI, CPM, SUCI, women’s organisations and even some persons belonging to Hindutva organisations standing alongside Dalit, Muslim, Sikh, and Banjara organizations. The movement had to bridge a massive public awareness gap. In rural taluks, many did not understand the acronym ‘PPP.’ The committee simplified it into the local language: “PPP means privatization. A private medical college would be built on our 153 acres of land, and our district hospital would effectively go into private hands.” They warned the public that assets worth over ₹500 crores were being handed over to private interests—including even their local MLA who had expressed interest in investing in the PPP model. The student surge: From classrooms to the streets The turning point of the 3-month long protest was the massive student rally on December 1, 2025. Recognizing that students in Pre-University Colleges (PUC) would be the most affected by the loss of affordable medical seats, a separate college campaign committee was formed. “In almost every college, 99% of students did not know about the protest,” the organizers revealed. They reached out to 35 colleges, explaining how privatization would shut the doors of medical education for the poor and middle class. They invoked the legacy of Bhagat Singh, telling students: “We are not asking you to sacrifice like him; we are just seeking your 2-hour participation in a rally.” The result was a tidal wave. Over 4,500 students—including nursing, paramedical, and BAMS students endorsed the movement with many taking to the streets. This youthful upsurge surprised the media and the administration alike. The protest also took on a cultural dimension: women organized Rangoli (street art) events across 30 locations, while artists joined for music nights, poetry writing, and torchlight processions. Even the Indian Medical Association (IMA) lent its support, contributing ₹25,000 to the cause. The entire movement was funded by such public donations. Intensified repression and fourteen days in “Dargah Jail” As the movement gained steam, the state government’s response hardened. On January 1, 2026, protesters decided to peacefully protest outside the local minister’s house. The police refused permission and, in the ensuing tension, physical altercations occurred. A local Swamiji’s phone was snatched, and women were pushed in the melee. Twenty-seven protesters were arrested. They were kept

Historic mobilization by young people! Brutal police action! Support the continuedmovement! 20th July 2026 will be remembered in India, especially by all those engaged in the struggle for a fair and humane education system — a system where no student dies by suicide because the state failed to conduct exams without paper leaks, nor does a nine-year-old jump to her death because of bullying in the classroom. On this day, we witnessed a historic rally of students and youth from not only Delhi NCR, but from all over the country. Family members of some NEET aspirants who had taken their lives also joined. Their clear demand: the resignation of the Union Education Minister over the dysfunctional, commercialized, and corrupt education system, and a change in this entire regime that has failed to provide good, affordable education and employment to the youth of this country over the past decade. The Cockroach Janata Party (CJP) and several student organizations of India, including AISA, SFI, AISF, had given a Call for a March to Parliament on 20th July, the day its monsoon session was to begin. This call came after over a month of sit-in protest since 6th June at Jantar Mantar, Delhi, which included a 22-day indefinite hunger strike by social activist Sonam Wangchuk and more than six university students. Rallies and sit-ins also took place across many other cities, drawing large numbers of youth. JSA salutes the tenacity and courage of all those who were on hunger strike for over 20 days; and also, that of the people during the march, particularly their non-violent posture and bravery in the face of the dastardly police violence unleashed to silence them. It is heartening to see that within a day these protestors are back on their feet at the very same Jantar Mantar from where they were thrown out. JSA has expressed its solidarity with the ongoing movement and has released a statement detailing the serious distortions in medical education and the NEET process, and urgent steps required to reform this system to make it responsive and equitable. Some of the issues raised at this protest overlapped with the concerns that have been raised by JSA for a long time, such as the privatization of medical education, the conduct of entrance examinations, and harassment of health workers and MBBS students. Several JSA members and constituent organizations of JSA participated in the 20th July March to Parliament. Unfortunately, at the protest venue we were unable to group together as a team, since the government had deployed signal jammers to disrupt internet access and phone calls, preventing communication over about a 2-km radius. The extremely large congregation and the many barricades placed all around the protest site also created major barriers to movement. Reaching the protest avenue was also disrupted by the closure of all the nearest metro stations. Despite such repressive measures, tens of thousands of young people kept pouring in, carrying placards with creative slogans, conveying their constitutional rights to protest and to better education, and highlighting the failures of the present government. Large-scale mobilization, both done by organizations and catalyzed through social media, culminated in a set of massive marches towards Parliament. However, in the afternoon, the police took to brutally attacking these peaceful marchers at multiple locations, including the Jantar Mantar site. This violence by the police continued until late evening. Many people were lathi-charged, including those who had fallen while being chased by the police. Many tear gas shells were also fired. Our sources have confirmed that a significant number of protesters were admitted to emergency wards, with some in the ICU. In Ram Manohar Lohia Hospital alone, at least 65 persons were treated for serious injuries, 15 were admitted, and a few remain critical.   Another very disturbing fact is that the police also beat up several doctors and healthcare workers who were attending to injured protestors. This is a brazen violation of the Geneva Conventions that protect healthcare workers, as well as those who are sick and wounded. By attacking healthcare workers, the police also denied the injured their right to emergency care. Yet another grave concern is that many of the activists facing this police brutality mentioned that several persons beating them up were not in uniform and had no official police badges. Yet, unarmed young people expressing their constitutional rights were ruthlessly attacked with impunity by these plainclothes men, who must have been provided protection from the highest levels. There are also reports of injuries by pellet guns, and electrification of barricades which led to people suffering electric shocks. We are deeply concerned that, for several months, the government has refused to engage in any communication with the youth about their rightful demands. Instead of abiding by democratic norms of dialogue and taking responsibility for its failures, the government has only resorted to completely undemocratic behavior, by first compelling Sonam Wangchuk and many others to sit on hunger strike, and now escalating its repressive response by resorting to such brutal attacks on the youth, on the streets of the capital city of our country. JSA condemns in the strongest possible terms this police brutality on thousands of peaceful and defenseless students and young people, as well as many healthcare workers. We demand urgent action against those who were involved in this barbaric attack, as well as responsibility from all the concerned superiors in commanding positions, along with accountability in NEET and other examinations. At this historic juncture, we call upon all health activists and democratic organizations to join hands with the emerging youth and social movements. We need to rise together against the oppressive systems and policies which the young people of India are challenging, and work for alternative governance which the people of this country need and deserve.